Annabelle Filmi Gerçek mi?
Annabelle, korku sinemasının en bilinen serilerinden biri olarak The Conjuring (Korku Seansı) evreni içinde yer alır. Bugüne kadar üç filmden oluşan seri, lanetli bir oyuncak bebek etrafında gelişen doğaüstü olayları konu alır.
Zaman zaman dördüncü bir filmin çekileceğine dair iddialar ve söylentiler gündeme gelse de, Annabelle 4 için şu ana kadar yapımcılar tarafından yapılmış resmî bir duyuru bulunmamaktadır. Buna rağmen seri, hem korku atmosferi hem de dayandığı iddia edilen gerçek olaylar nedeniyle hâlâ büyük ilgi görmektedir.
Annabelle filmleri, özellikle izleyicinin merak duygusunu tetikleyen karanlık hikâyesiyle, korku türü sevenler için dikkat çekici yapımlar arasında yer alır.
Aşağıda, Annabelle film serisine ait temel bilgiler ve filmin künyesi yer almaktadır.
Annabelle (2014)
IMDb puanı: ~5.5/10
Yönetmen: John R. Leonetti
Süre: ~99 dk
+Yaş (ABD “R” = 17+ / Türkiye’de genelde 15+)
Tür: Korku, doğaüstü
Seri içindeki ilk film. Korku Seansı evreninden ayrılan spin-off olarak doğdu.
⭐⭐⭐⭐⭐ Biz İzledik Beğendik
Annabelle: Creation (2017)
IMDb puanı: ~6.5/10
Yönetmen: David F. Sandberg
Süre: ~109 dk
+Yaş: “R” yani yetişkinler için uygun (şiddet, korku içerir)
Tür: Korku, doğaüstü
Annabelle bebeğinin “kötülüğe dönüş” hikâyesini anlatır.
⭐⭐⭐⭐⭐ Biz İzledik Beğendik
Annabelle Comes Home (2019)
IMDb puanı: ~5.9/10
Yönetmen: Gary Dauberman
Süre: ~106 dk
+Yaş: Yetişkin seviyesi (şiddet ve korku)
Tür: Korku, doğaüstü
Warren’ların evindeki Annabelle, serbest kaldığında kaos başlar.
⭐⭐⭐⭐⭐ Biz İzledik Beğendik
Şimdi gelelim en merak edilen soruya.. Annabelle Filmi Gerçek mi?
1970 yılında bir anne, bir hobi mağazasından antika bir Raggedy Ann bebeği satın aldı. Bu bebek, üniversiteden hemşirelik diplomasıyla mezun olmaya hazırlanan kızı Donna için alınmış bir doğum günü hediyesiydi. Donna, oda arkadaşı Angie ile birlikte küçük bir dairede yaşıyordu. Sevimli görünümüyle dikkat çeken Raggedy Ann bebeğinden oldukça memnun kalan Donna, onu yalnızca dekoratif bir eşya olarak yatağının üzerine koydu ve bir daha üzerinde durmadı.
Ancak birkaç gün içinde, hem Donna hem de Angie, bebekle ilgili tuhaf ve rahatsız edici bir şeyler fark etmeye başladı. Bebek, sanki gizemli bir şekilde evin içinde hareket ediyordu. İlk başta bu durum basit bir pozisyon değişikliği gibi görünse de, zamanla hareketler daha belirgin ve ürkütücü hâle geldi.
Eve döndüklerinde bebeği bambaşka bir odada buldukları oluyordu. Kimi zaman bacak bacak üstüne atmış, kollarını kavuşturmuş şekilde; kimi zaman ise ayakta, dik bir biçimde dururken karşılarına çıkıyordu. Donna, işe gitmeden önce bebeği salondaki kanepenin üzerine bırakıyor, eve döndüğünde ise onu yatak odasında, kapısı kapalı hâlde buluyordu.
Yaşananlar bununla da sınırlı kalmadı. Annabelle adı verilen bu bebek, yalnızca hareket etmekle kalmıyor; aynı zamanda mesajlar da bırakıyordu. Olayların başlamasından yaklaşık bir ay sonra Donna ve Angie, evin çeşitli yerlerinde parşömen kâğıdına yazılmış notlar bulmaya başladı. Notlarda “Help Us” ve “Help Lou” gibi ifadeler yer alıyordu. El yazısı, küçük bir çocuk tarafından yazılmış gibiydi. Ancak asıl tüyler ürpertici olan, notların içeriğinden çok nasıl ortaya çıktıklarıydı. Donna, evde hiçbir zaman parşömen kâğıdı bulundurmamıştı.
Peki bu mesajlar nereden gelmişti?
Bir gece Donna eve döndüğünde, bebeğin bir kez daha yer değiştirdiğini fark etti. Bu kez Annabelle, yatağın üzerindeydi. Donna artık bebeğin hareket ettiğine alışmıştı; ancak bu sefer durumun farklı olduğunu derinden hissediyordu. Ortada yanlış giden bir şey vardı. Bebeği dikkatlice incelediğinde, ellerinin arkasında ve göğüs kısmında kan damlalarını andıran kırmızı bir sıvı fark etti. Bebeğin üzerinde, nereden geldiği anlaşılamayan kırmızı bir sıvı vardı; bu manzara Donna’nın içini korkuyla doldurdu.
Yaşadıkları karşısında dehşete kapılan ve ne yapacağını bilemeyen Donna ile Angie, artık uzman birinden yardım alma zamanının geldiğine karar verdi. Kime başvuracaklarını bilemedikleri için bir medyumla iletişime geçtiler ve evde bir seans düzenlendi.
Seans sırasında Donna, kendisini Annabelle Higgins olarak tanıtan bir ruhla karşılaştı. Medyum, bu ruhun hikâyesini Donna ve Angie’ye aktardı. Anlatılanlara göre Annabelle, apartmanların inşa edilmesinden önce bu arazide yaşayan yedi yaşında küçük bir kızdı. “Mutlu zamanlar” geçirdiği söylenen bu çocuk, yıllar önce cansız bedeni şu anda apartman kompleksinin bulunduğu tarlada bulunarak hayatını kaybetmişti.
Medyuma göre Annabelle’in ruhu, Donna ve Angie’nin yanında kendini güvende hissediyor, onlarla kalmak ve sevilmek istiyordu. Bu hikâyeden etkilenen ve büyük bir şefkat duyan Donna, ruhun bebeğe bağlanmasına ve onlarla birlikte kalmasına izin verdi. Ancak çok geçmeden, Annabelle’in göründüğü gibi masum olmadığını anlayacaklardı. Bu yaşananlar sıradan bir vaka değildi ve Annabelle de kesinlikle sıradan bir oyuncak bebek değildi.
*Fotoğrafta görünen bebeğin gerçek “Annabelle Higgins” olduğu söylenmektedir.
Lou’nun Hesabı
Lou, Donna ve Angie’nin yakın bir arkadaşıydı ve Annabelle bebeğinin eve geldiği günden itibaren onlarla sık sık vakit geçiriyordu. Ancak Lou, bu oyuncağa hiçbir zaman sıcak bakmamıştı. Daha ilk günden itibaren bebekten rahatsız olmuş, defalarca Donna’yı bunun kötü bir şey olduğunu ve ondan kurtulması gerektiğini söyleyerek uyarmıştı. Donna ise Annabelle ile kurduğu şefkatli bağ nedeniyle Lou’nun hislerine pek kulak asmamıştı. Ne var ki bu kararın, son derece korkunç bir hata olduğu kısa sürede ortaya çıkacaktı.
Bir gece Lou, derin bir uykudan panik içinde uyandı. Uzun süredir tekrar eden kâbuslarından birini daha görmüştü; ancak bu kez her şey farklıydı. Uyanıktı ama hareket edemiyordu. Odanın etrafına bakındı, ilk anda sıra dışı bir şey göremedi. Ta ki gözlerini ayaklarına indirdiği ana kadar…
Orada, Annabelle bebeğini gördü. Bebek yavaşça bacaklarının üzerinden kaydı, göğsüne doğru ilerledi ve bir anda durdu. Saniyeler içinde Lou’nun boğazına yapışmıştı. Felç olmuş hâlde, nefes alamayan Lou, boğulmanın eşiğinde bilincini kaybetti.
Ertesi sabah uyandığında bunun bir rüya olmadığına emindi. Lou, o oyuncak bebekten ve ona bağlı olan varlıktan ne pahasına olursa olsun kurtulmaya kararlıydı. Ancak Annabelle ile yaşayacağı korku henüz sona ermemişti.
Ertesi gün Lou ve Angie, çıkacakları bir yolculuk için dairede yalnız başlarına haritalara bakıyorlardı. Ev, alışılmadık derecede sessizdi. Bir anda Donna’nın odasından gelen hafif bir hışırtı sesi, daireye birinin girmiş olabileceği düşüncesini doğurdu. Lou, bu sessizliğin kaynağını anlamak için yatak odasının kapısına doğru ilerledi. İçeri girmeden önce seslerin tamamen kesilmesini bekledi ve ardından ışığı açtı. Oda boştu. Köşede, yere atılmış hâlde duran Annabelle bebeği dışında hiçbir şey yoktu.
Lou, zorla girilmiş olabileceği ihtimaliyle odayı dikkatlice kontrol etti; ancak her şey yerli yerindeydi. Tam bebeğe yaklaşacağı sırada, arkasında birinin varlığını hissetti. Hızla arkasını döndüğünde odada kimsenin olmadığını fark etti. O anda göğsünde şiddetli bir acı hissetti. Kendini iki büklüm olmuş, göğsünü tutarken ve kanlar içinde buldu. Gömleğini açtığında, göğsünde üçü dikey, dördü yatay olmak üzere toplam yedi adet pençe izi olduğunu gördü. İzler, yanık gibi sıcaktı.
Daha da ürkütücü olan ise şuydu: Bu izler neredeyse anında iyileşmeye başladı. Ertesi gün izlerin yarısı kaybolmuştu, ikinci gün ise tamamen yok olmuşlardı.
Warren’lar Araştırıyor
Yaşanan tüm bu olayların ardından Donna, evdeki varlığın masum bir genç kıza ait olmadığı gerçeğiyle yüzleşmeye başladı. Artık bunun insanlık dışı, şeytani bir varlık olduğuna inanıyordu. Özellikle Lou’nun yaşadığı korkunç deneyimlerden sonra, Donna gerçek anlamda uzman yardımı alma zamanının geldiğini hissetti. Bunun üzerine Peder Hegan adında bir Episkopal rahiple iletişime geçti.
Peder Hegan, olayların sıradan olmadığını ve konunun ciddi bir ruhani mesele olduğunu fark etti. Bu nedenle kilise içindeki daha yüksek bir otoriteye başvurulması gerektiğine karar verdi ve Peder Cooke ile temasa geçti. Peder Cooke ise vakit kaybetmeden, paranormal vakalarla tanınan Ed ve Lorraine Warren ile iletişime geçti.
Warren çifti, olayı ciddiyetle ele alarak Donna ile bağlantıya geçti. Donna, Angie ve Lou ile yaptıkları görüşmelerin ardından Warren’lar önemli bir sonuca ulaştı: Oyuncak bebek ele geçirilmemişti; manipüle ediliyordu. Onlara göre ruhlar, cansız nesnelere değil, insanlara musallat olurdu. Ancak insanlık dışı varlıklar, bir nesneye ya da mekâna kendilerini bağlayarak varlık gösterebilirdi. Annabelle vakasında da tam olarak bu yaşanmıştı.
Bu varlık, tanınmak ve dikkat çekmek amacıyla bebeği bir araç olarak kullanmıştı. Onu hareket ettirerek, canlı olduğu izlenimini yaratmış ve evdeki sakinlerin merakını uyandırmıştı. Gerçekte ise bebeğe bağlı kalmak gibi bir niyeti yoktu; bir insan bedenine sahip olmayı amaçlıyordu. Warren’lara göre bu durum, şeytani varlığın “istila” aşamasına geçtiğini gösteriyordu.
İlk olarak, dairedeki ilgiyi üzerine çekmek için bebeği evin içinde hareket ettirmeye başladı. Ardından yapılan en büyük hata gerçekleşti: Onunla iletişim kurmak amacıyla eve bir medyum çağrıldı. Bu seans sayesinde varlık, artık kendini ifade edebileceği bir araç bulmuştu. Kendini zararsız, kayıp bir çocuk gibi göstererek Donna ve Angie’nin duygusal zayıflıklarını hedef aldı. Seans sırasında Donna’nın izniyle eve kabul edilen bu varlık, kısa süre içinde gerçek yüzünü göstermeye başladı.
Şeytani ruh, bebeğin tuhaf hareketleriyle korku yaratıyor, rahatsız edici el yazısıyla yazılmış notlar bırakıyor, sembolik kan izleriyle varlığını somutlaştırıyor ve nihayetinde Lou’ya fiziksel olarak saldırarak, arkasında canavarca izler bırakıyordu. Warren’lara göre bir sonraki aşama, tam anlamıyla insan bedenine sahip olma olacaktı. Eğer bu olaylar birkaç hafta daha sürseydi, ruhun evdeki sakinlerden birine ciddi zarar vermesi, hatta onları tamamen ele geçirmesi kaçınılmaz olabilirdi.
Soruşturmanın ardından Warren’lar, dairenin temizlenmesi için Peder Cooke’un şeytan çıkarma kutsamasını uygulamasına karar verdi. Ed Warren bu süreci şu sözlerle açıklıyordu:
“Episkopal ev kutsaması, doğası gereği tamamen olumlu olan, yedi sayfalık uzun bir belgedir. Amaç, kötü varlıkları kovmaktan çok, evi Tanrı’nın ve pozitif gücün varlığıyla doldurmaktır.”
Donna’nın isteği üzerine ve evde bir daha benzer olayların yaşanmaması için ek bir önlem olarak, Warren’lar daireden ayrılırken Annabelle bebeğini de yanlarında götürdü.
Son mu Başlangıç mı?
Peder Cooke, bir şeytan kovucu olarak görev yapmaktan rahatsızlık duymasına rağmen, dairenin tamamında uygulanmak üzere kilisenin benimsediği yedi sayfalık Episkopal şeytan çıkarma ayinini gerçekleştirmeyi kabul etti. Ayin tamamlandığında Warren’lar, varlığın artık o evde barınamayacağından emindi. Ardından, bez bebeği de yanlarına alarak daireden ayrıldılar.
Ed Warren, evden ayrılırken Annabelle bebeğini arabanın arka koltuğuna yerleştirdi. Eğer insanlık dışı varlık hâlâ bebeğe bağlıysa, eyaletler arası yola çıkmanın güvenli olmayacağını düşünerek bu ihtimali göze almadı. Ancak şüpheleri kısa sürede yerini dehşete bırakacaktı.
Yolculuk sırasında Warren’lar, üzerlerinde yoğun bir nefret ve baskı hissi oluştuğunu fark etti. Her keskin virajda araba yoldan çıkıyor, direksiyon ve frenler aniden işlevini yitiriyordu. Araç defalarca ölümcül bir kazanın eşiğinden döndü. Bunun üzerine Ed, siyah çantasına uzanarak bir şişe kutsal su çıkardı. Haç işareti yaparak bebeği kutsal suyla ıslattığı anda, tüm aksaklıklar aniden sona erdi. Yolculuk sorunsuz şekilde devam etti ve Warren’lar güvenle evlerine ulaştı.
Eve vardıklarında Ed, Annabelle bebeğini masasının yanındaki bir sandalyeye oturttu. Bebek ilk başta birkaç kez havaya savruldu, ardından hareketsizleşmiş gibi göründü. Ancak bu sessizlik uzun sürmedi. Sonraki haftalarda bebek, evin farklı odalarında belirmeye başladı. Warren’lar evde yokken, Annabelle’i dış ofis binasına kilitlemelerine rağmen, geri döndüklerinde ana kapıyı açar açmaz onu çoğu zaman üst katta, Ed’in rahat koltuğunda otururken buluyorlardı. Bebek ayrıca eve gelen din adamlarına karşı belirgin bir düşmanlık sergiliyordu.
Bir gün, Katolik bir şeytan kovucu olan Peder Jason Bradford Warren’ların evini ziyaret etti. Annabelle’i sandalyede otururken görünce bebeği eline aldı ve alaycı bir tavırla,
“Sen sadece bez bir Raggedy Ann’sin, kimseye zarar veremezsin,” dedi ve bebeği sandalyeye geri fırlattı. Bu sırada Ed, sessizce,
“Bunu söylemeseniz daha iyi olur,” diye uyardı.
Yaklaşık bir saat sonra Peder Jason ayrılmak üzereyken, Lorraine Warren, rahibe arabayı dikkatli kullanması için yalvardı ve eve vardığında mutlaka kendisini aramasını istedi. Lorraine, genç rahip için yaklaşan bir tehlikeyi sezmişti; ancak onu durduracak bir şey yapamadı. Saatler sonra Peder Jason aradı ve yoğun bir kavşağa girerken frenlerinin aniden boşaldığını, neredeyse ölümcül bir kazaya karıştığını söyledi. Araç tamamen kullanılamaz hâle gelmişti. Bu olay, Annabelle ile ilişkilendirilen birçok talihsiz kazadan yalnızca biriydi.
Warren’lar, Annabelle için daha sonra Gizli Müze olarak bilinen özel alanda, camdan yapılmış kilitli bir kasa inşa ettirdi. Bu kasaya yerleştirildikten sonra bebeğin hareketleri sona ermiş gibi görünüyordu. Ancak Annabelle’in etkisinin tamamen ortadan kalktığı söylenemezdi.
Bir gün, kız arkadaşıyla birlikte motosikletle müzeye gelen genç bir adam, Ed Warren’ın bebeğin hikâyesini anlatmasının ardından alaycı bir tavır sergiledi. Meydan okurcasına, eğer bebeğin insanlara zarar verebildiği doğruysa kendisinin de çizilmek istediğini söyledi. Ed, genç adama sert bir ifadeyle,
“Sonunun kötü olacağını söylüyorum,” diyerek binadan çıkmasını istedi.
Müzeden ayrıldıktan sonra genç adam ve kız arkadaşı, motosikletle yol alırken hâlâ Annabelle ile dalga geçiyorlardı. Kısa bir süre sonra motosiklet kontrolden çıktı ve doğrudan bir ağaca çarptı. Genç adam olay yerinde hayatını kaybetti; kız arkadaşı ise ağır yaralı olarak kurtuldu ve bir yıldan uzun süre hastanede tedavi gördü. Daha sonra verdiği ifadede, kazadan hemen önce Annabelle’e güldüklerini anlattı.
Ed Warren bu olayla ilgili tek bir uyarıda bulunuyordu:
“Kötülüğe meydan okumayın. Hiç kimse Şeytan’dan daha güçlü değildir.”
Peki Annabelle Şimdi Nerede?
Warren çifti, araştırdıkları her dosyada, doğaüstü bir varlığın etkisi altında olduğu düşünülen nesneleri titizlikle muhafaza ediyordu. Yıllar boyunca sayısız seansa ve vakaya tanıklık etmeleri, zamanla ellerinde tekinsiz bir koleksiyonun birikmesine neden oldu. Depolar, hikâyesi karanlık ve geçmişi ürkütücü objelerle dolup taşmaya başlamıştı.
Bu noktada Ed ve Lorraine Warren, yalnızca kendilerinin bildiği bu esrarengiz dünyayı gün yüzüne çıkarmaya karar verdi. Lanetli olduğuna inanılan, şeytani etkiler taşıdığı iddia edilen bu dikkat çekici nesneleri tek bir çatı altında toplayarak, halkın ziyaretine açtılar.
Damatlarıyla birlikte hayata geçirdikleri bu özel yapıya Occult Museum adını verdiler. “Gizli”, “mistik” ve “doğaüstü” anlamlarını çağrıştıran bu isim, müzenin ruhunu adeta özetliyordu. Evlerinin hemen arkasında konumlanan müze, bugün Lorraine Warren’ın mirası doğrultusunda damadı Tony Spera tarafından işletiliyor. Buraya tıklayarak web sitelerini inceleyebilirsiniz.
Objelerin gerçekten lanetli olup olmadığı tartışmaya açık olsa da, Occult Museum aslında Warren çiftinin ömürlerini adadıkları paranormal araştırmaların canlı bir arşivi niteliğinde. Dünyanın dört bir yanından yüz binlerce ziyaretçiyi ağırlayan bu mekân, paranormal objeleri sistemli biçimde bir araya getiren ilk ve tek müze olarak anılıyor. Buraya tıklayarak müzenin konumuna ulaşabilirsiniz.
Vampir efsaneleriyle ilişkilendirilen tabutlardan, karanlık ritüellerde kullanıldığı iddia edilen sunaklara kadar sayısız ürkütücü parça arasında en çok dikkat çeken nesne ise şüphesiz Annabelle bebeği. Müzenin gördüğü yoğun ilgi nedeniyle Warren’lar, resmi internet siteleri üzerinden sanal tur videoları bile paylaşmıştı.
Ancak bir not düşmek gerekiyor: Bu gizemli müze, yakın zamanda kapılarını ziyaretçilere kapattı. Resmî açıklamalara göre bu karar, yürürlüğe giren yeni bölgesel düzenlemeler nedeniyle alındı. Yine de müzenin ve içindeki nesnelerin hikâyeleri anlatılmaya devam ediyor…
Annabelle, cam bir muhafaza içinde sergilenirken, ziyaretçiler onun hikâyesini sessizce dinlediler. Kimi anlatılanlara yürekten inandı, kimi ise alaycı bir gülümsemeyle geçiştirdi. Ancak ortak bir duygu var: rahatsız edici bir tedirginlik. Çünkü kimse, o cam kutunun ardında gerçekten neyin saklandığından emin değil.
Bizler içinse Annabelle, çoğu zaman yalnızca bir korku filmi karakteri gibi görünüyor. Perde arkasındaki gerçekleri unutarak, bunun sadece bir senaryo olduğunu düşünmeyi tercih ediyoruz. Yine de inkâr edemeyeceğimiz bir şey var:
Işıklar kapandığında, filmi gerilerek izledik…
Peki siz…
Yolunuz bir gün Amerika’ya düşse bu korkunç müzeyi gezmek ve
lanetli bebek Annabelle’yi görmek ister miydiniz?
BONUS!
Annabelle Filmi ile Gerçek Hikâye Arasındaki Farklar
Annabelle filmi, “gerçek olaylardan esinlenmiştir” ifadesiyle izleyiciyi baştan etkisi altına alır. Ancak perdeye yansıyanlarla, gerçek hayatta anlatılanlar arasında çarpıcı farklar bulunur. İşte film ile gerçek olaylar arasındaki en dikkat çekici ayrımlar:
1. Bebeğin Görünümü
Filmde Annabelle, porselen yüzlü, cam gözlü ve ürkütücü bir bebek olarak tasvir edilir.
Gerçek hayatta ise Annabelle, oldukça masum görünümlü, kumaştan yapılmış klasik bir Raggedy Ann bebeğidir. Yani gerçek Annabelle, ilk bakışta korku uyandıracak bir görünüme sahip değildir.
2. Olayların Geçtiği Yer
Filmde olaylar genellikle geniş, karanlık ve tekinsiz evlerde yaşanır.
Gerçekte ise olaylar, Donna ve oda arkadaşı Angie’nin yaşadığı küçük bir apartman dairesinde geçmiştir. Ortam çok daha sıradan, hatta günlük hayatın içindedir.
3. Ana Karakterler
Filmde Annabelle vakası, evli bir çift ve yeni doğan bir bebek etrafında şekillenir.
Gerçek hikâyede ise olayların merkezinde hemşirelik öğrencisi Donna, oda arkadaşı Angie ve arkadaşları Lou yer alır. Film karakterleri, hikâyeyi daha dramatik hale getirmek için kurgulanmıştır.
4. Şiddet ve Ölümler
Film, cinayetler, kanlı sahneler ve ani korku anlarıyla doludur.
Gerçek olaylarda ise doğrudan bir ölüm yaşanmamıştır. Tehditler, fiziksel saldırılar ve psikolojik baskılar söz konusu olsa da, filmdeki kadar yoğun ve kanlı bir şiddet yoktur.
5. Şeytan Çıkarma Ritüeli
Filmde dramatik, uzun ve son derece korkutucu şeytan çıkarma sahneleri yer alır.
Gerçek hayatta ise yapılan işlem, dairenin kutsanması ve olumsuz enerjilerden arındırılmasıdır. Amaç, varlıkla savaşmak değil, ortamı pozitif bir güçle doldurmaktır.
6. Müze ve Annabelle’nin Sonu
Filmde Annabelle, cam bir kutuya kapatılmış korkunç bir tehdit olarak sunulur.
Gerçek hayatta da bebek Warren’ların Occult Museum’unda sergilenmiştir; ancak hareket ettiği ya da ziyaretçilere saldırdığına dair kanıtlanmış bir olay yoktur. Anlatılanlar daha çok tanıklıklara dayanır.
